Monday, March 10, 2014

INTERVIEW: Project Zlust

Објавено во „Ритам“ на 24.12.2004





Не им робуваме на
строго определените стандарди



Џијан Емин, Владимир Поп-Христов, Иван Бејков, Гоце Стевковски, Бојан Угриновски, Газменд Бериша и Французинот Оливие Самулијан се луѓето што стојат зад Project Zlust. Споменативе пред десетина дена ги објавија своите два албума: деби-изданието со името на составот (концертните снимки од Летниот кумановски џез-фестивал 2000) и саундтрекот од филмот на Теона Митевска, Како убив светец. Поголемиот дел од членовите на Project Zlust едновремено свират и во рокенрол-бендот ДНО, кој деновиве конечно ќе го промовира својот деби-албум насловен Тишина. Во разговорот со Емин и Оливие, главно ќе се задржиме на дејствувањето на Project Zlust и на нивните актуелни објави.



Пред четири години настапивте на Летниот кумановски џез-фестивал. Аудиоснимката од тој концерт ја објавувате како ваш деби-албум. Зошто дури сега?
Емин Џијан: Концертот во рамките на Летниот кумановски џез-фестивал во 2000 година беше првиот поголем концерт на Project Zlust. Всушност, од овој концерт практично почна да постои бендот. Публиката што присуствуваше на тој настан беше воодушевена од нашиот настап. Во изминативе четири години секојдневно се зголемуваше побарувачката за наше издание. Бидејќи досега имаме објавено само едно EP со четири песни, решивме конечно нашата верна публика да ја израдуваме со едно вакво албумско издание. Ние навистина им го должевме тоа на нашите приврзаници.

Нели е малку необично првиот албум на бендот да биде со снимки од концертен настап?
Оливие Самулијан: Точно дека ова е малку необично, но ние не сакаме да се држиме до тие таканаречени строго определени стандарди. Бидејќи на пазарот се појави побарувачка на аудиозапис од конкретниот концерт, ние како професионалци моравме да одговориме на тие предизвици. Едноставно публиката нѐ натера да го објавиме овој материјал.



Како дојде до соработката со Теона Митевска и со екипата што го снимаше филмот Како убив светец?
Емин Џијан: Благодарение на Оливие Самулијан, нејзиниот сопруг. Првично оваа задача му била понудена нему, но бидејќи тој како поединец не можел сам да ја направи музиката, предложи тоа да го направи заедно со нас.

Оливие, во Македонија сте веќе неколку години. За тоа време сигурно имавте можност, благодарение и на дружбата со момците од бендот, поблиску да се запознаете со македонската музика - од изворната, преку рокенролот, па сѐ до џезот. Колку сето тоа влијаеше на Вас при компонирањето на музиката за филмот?
Оливие Самулијан: Во Македонија првпат дојдов во 2001 година, а жлустовци ги запознав во Македонската филхармонија, каде што свиревме заедно. Многу се зближивме бидејќи имаме слични музички сфаќања, од што произлезе и Project Zlust. Во текот на овие неколку години постојано слушав македонска музика. Едноставно бев фасциниран од неа. Кога дојде понудата за пишувањето музика за филмот Како убив светец, јас искористив некои делови од македонската изворна музика и ги соединив со моите музички корени. Никогаш нема да се осмелам да направам типична македонска музика, затоа што јас не ја чувствувам како што ја чувствувате вие.

Саундтрекот на македонскиот пазар излезе под етикетата на Sisters and Brothers Mitevski во копродукција на Chicken medness. Има ли шанси оваа објава да биде дистрибуирана и надвор од земјава?
Оливие Самулијан: Сѐ уште нема некои конкретни понуди. Сѐ се сведува само на разговори, од што се надеваме дека ќе произлезе нешто повеќе. Знаејќи дека филмот Како убив светец ќе се дистрибуира во европските држави, а можеби и пошироко, нормално е и музиката да оди во пакет со филмот. Насекаде во светот има луѓе што откако ќе го видат филмот си го купуваат дискот со оригиналната музика. Ние не смееме да дозволиме да се дистрибуира филмот без саундтрекот. Едноставно не треба да ја направиме таа грешка.

Ова не е ваше прво искуство со наменска музика. Од каде потребата за ваков начин на изразување и дали понатаму ќе продолжите со работа врз вакви проекти?
Оливие Самулијан: Досега сем работеле на повеќе проекти со наменска музика, за филм и за театар. Во изминативе години имавме можност да работиме заедно со Кирил Џајковски на музиката за филмот Големата вода, потоа на Бал-кан-кан, но и за повеќе театарски претстави. Пред околу две години ја напишавме музиката за документарниот филм на Лабина и Теона Митевски, насловен Вета. Еден од поважните наши ангажмани беше создавањето музика за кратки документарни филмови за француското говорно подрачје, што претставуваше отскочна штица за саундтрекот на целовечерниот филм Како убив светец. Ова претставува еден вид финале кога станува збор за наменска музика.
Емин Џијан: Секако дека наменската музика не ни е приоритет. Ние, всушност, целото ова време се обидуваме да создадеме музика со специфичен, наш звук. Нешто по што би се разликувале од сите други. Во изминативе години тој звук еволуира, се менува, но сепак основата останува иста. Во моментов работиме на нов материјал. Се надевам дека на нашиот нов албум, односно првото вистинско студиско издание на Project Zlust, нема долго да се чека и на него ќе се види каде сме тргнале и до каде сме стигнале.



Пред нецела година бевте гости на последната албумска објава на пијанистот Никола Коџабашија. Светската критика овој албум го оцени со многу високи оценки. Како се чувствувате вие како дел од екипата што ја создаде музиката за ова остварување?
Емин Џијан: Нашата соработка со Коџабашија датира уште од поодамна. Од времето на ансамблот Алшар, каде што челнуваа поголемиот дел од музичарите што сега го сочинуваат Project Zlust. Што се однесува за конкретниот албум на Коџабашија, таа соработка излезе многу спонтано и многу природно. Тоа се случи минатат година кога Никола, дојде од Англија во Скопје. Се сретнавме во нашето старо студио и една недела снимавме. Откако ги слушнавме снимките, сите бевме изненадени од она што сме го сработиле. Нам, како Project Zlust, многу ни е мило што светските музички новинари овој албум го оценија со највисоки оценки. Со тоа се докажува дека кај нас во Македонија и сега, во времево во кое живееме, има голем музички потенцијал.

Поголемиот дел од музичарите во Project Zlust се членови и на рокенрол-составот ДНО. Овие два бенда концепциски се разликуваат во однос на музиката што ја создаваат. Нели ви пречи вам, како музичари, да се префрлате од еден во друг филм и како се справувате со тоа?
Емин Џијан: Основно е тоа што музиката на овие два бенда е наменета за различна публика. Она што го прави ДНО е класичен рокенрол што го консумира релативно помлада публика. Луѓето што доаѓаат на свирките на ДНО, се полни со енергија и тоа им е единствено место каде што можат да ја потрошат. Што се однесува за музиката на Project Zlust, таа е создадена за полежерна, камерна атмосфера. Инаку постоењето на Project Zlust најмногу се должи на нашата потреба да креираме нешто различно од она што ни е секојдневна обврска. Речиси сите имаме завршено некакво музичко образование, дел од нас работат во Македонската филхармонија, каде што секојдневно слушаме и свириме музика од големите мајстори на класичната музика, па ова му доаѓа како бегство од сето тоа. Значи, формирањето бенд каков што е Project Zlust дојде како одговор на нашата потреба да ги искажеме нашите идеи, но во еден друг вид музика.

Веднаш по промоцијата на саундтрекот заминавте во Сараево, каде што одржавте концерт. Дали таа свирка претставуваше промоција на тој материјал или свиревте и нешто друго?
Емин Џијан: Тоа не беше официјална промоција на саундтрекот, бидејќи свиревме и песни што беа изведени на Летниот кумановски џез-фестивал, но и неколку нумери од новиот материјал, кој сѐ уште не е објавен. Концертот претставуваше една комбинација од сето она што сме го направиле до сега.
Оливие Самулијан: Публиката нѐ прифати одлично. Четири пати нѐ враќаа на бис, што е добар показател за нивото на комуникација што сме го постигнале. Знаејќи го фактот дека филмот Како убив светец, беше во официјална конкуренција на филмскиот фестивал во Сараево, луѓето веќе имаа претстава за каква музика станува збор.



No comments:

Post a Comment